ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

«Ὅσιος Πορφύριος “Τὸ καινούργιο πλήρωμα τοῦ σκάφους τοῦ Χριστοῦ”…»

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου π. Νεοφύτου στὸν πανηγυρικὸ Ἑσπερινὸ τῆς ἑορτῆς τῆς Ἁγίας Εἰρήνης τῆς Μεγαλομάρτυρος καὶ τοῦ Ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἐφραὶμ τοῦ ἐν τῇ Νέᾳ Μάκρῃ Ἀττικῆς, ποὺ τελέσθηκε στὸν ἱερὸ ναὸ Ἁγίας Εἰρήνης τῆς κοινότητος Ἁγίας Εἰρήνης (Κανναβιῶν), τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου (4.5.2020).

Άσηπτη θεολογία ή θεολογία της μολύνσεως;_

Με αφορμή την μεγάλη αλλοίωση της Ορθόδοξου εμπειρίας των αγίων μας που συμβαίνει τον τελευταίο καιρό από Συνόδους ,Επισκόπους ,Ιερείς ,Λαϊκούς .Παρατηρούμε δε και εδώ στην παράγκα μας καθημερινά σχεδόν να "βομβαρδιζόμαστε από σχολαστή /ες" από ψυχοπαθολογικές απνευμάτιστες ερμηνείες απιστίας ,είπαμε , να ξαναθυμηθούμε δυο πολύ καλές τοποθετήσεις που εκφράζουν την Ορθόδοξη πίστη και με επιστημονικό λόγο ,προς στηριγμό, όσων κρατάμε ανοικτές τις ψυχές μας είτε υγιείς είτε άρρωστοι σωματικά .Και ας φωτίσει ο Θεός όσους αδυνατούν να έχουν καθαρό νου ,το έχουμε τόσο πολύ ανάγκη όλοι μας και για τα ερχόμενα..(Κάντε κλίκ επάνω στην φωτογραφία ).

+Γέρων Θεόδωρος Σπηλαιώτης: «Ὁ ἀσκητὴς τοῦ Ἁγιοφαράγγου» «Ἂν θὰ μὲ ρωτούσατε νὰ σᾶς πῶ, τὶ κατάλαβα τόσα χρόνια στὴν ἔρημο, θὰ σᾶς ἀπαντοῦσα μὲ μιὰ λέξη: τὴν δύναμη τοῦ ψαλτηρίου. Ἂν ξεκινοῦσα τὴν ζωὴ μου τώρα, ἕνα θὰ πάσχιζα νὰ κάνω, νὰ ἀποστηθίσω τὸ ψαλτήρι. Αὐτὸ εἶναι ἡ γονικὴ μήτρα τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Αὐτὸ εἶναι τὸ εὔφορο χῶμα, ὅπου εὐδοκιμεῖ ὁ σπόρος τῆς εὐχῆς. Αὐτὸ μαστίζει τοὺς δαίμονες. Ὅταν διάβαζα, στὶς ἀγρυπνίες μου, τὸ ψαλτήρι, ἐρχόνταν ὁ δαίμονας, ποὺ μούγκριζε σὰν ἀγριόχοιρος στὸ αὐτὶ μου. Εἰδικὰ, ὅταν ἔλεγα τὸν στίχο, «Ἀναστήτω ὁ Θεός…» καί τὸν στίχο ποὺ λέει, «Ἐσὺ εἶσαι Κύριος καὶ Θεὸς μου». Λυσσοῦσε, μὲ ἔπιανε ἀπὸ τὸν λαιμό, μὲ ἔπνιγε. Μπέρδευε τὰ λόγια μου, γιὰ νὰ μὴν τὸ πῶ. Τόσο πολὺ καιγόταν…»

Περί του Σαλού

Eδώ και Eκεί, Aλήτης.. Eίναι κάτι σαν ψηφιακό ημερολόγιο, με προβληματισμούς κάποιες φορές ακατανόητους.. Δεν συμπαθεί καθόλου τη λογική των "σπουδαγμένων τη πίστη" , αλλά την απλή ομορφιά των Αγίων του Γεροντικού ,του Ευεργετινού, των Συναξαρίων.. Επιμένει να αγνοεί την κατευθυνόμενη επικαιρότητα και περί άλλων τυρβάζει. Προσέχει δε τα μικρά και ασήμαντα για να μην πέσει σε τελεία αναισθησία. Κοιτώντας με μια ποιητική ματιά τα πράματα, αγναντεύοντας έτσι τον κόσμο, κάπου-κάπου δε και με μπόλικη τρέλα ,γιατί στους καιρούς μας ,μόνο έτσι επιβιώνει "ο καθείς.." Toν σαλό ουδόλως απασχολεί η ματαιοδοξία -καθώς φαίνεται- της "πατρότητας" κειμένων κ.τ.λ, ούτε για τον Εαυτό του ούτε και για Άλλους , θεωρεί δε, δαιδαλώδη σ χ ο λ α σ τ ι κ ι σ μ ό την όλη λογική που αγγίζει ακόμη και υποψιασμένους στην πίστη. Δε ζητά τίποτε άλλο παρά να μοιράζετε τις αγωνίες ,τις λύπες ,τις χαρές του, ευελπιστώντας να βρει άξιους παραστάτες ή τουλάχιστον ταπεινούς συμπάσχοντες… Αγαπητικά- Χριστός Ανέστη!!!

«Υπάρχουν δύο είδη θεολογίας: το έν -ευρέως γνωστόν κατά τους παρελθόντας αιώνας- είναι η επαγγελματική καθέδρα του πολυμαθούς, το άλλο η συσταύρωσις μετά του Χριστού, η γνώσις Αυτού εν τοις ενδομύχοις της καρδίας. Το πρώτον είδος είναι προσιτόν εις το πλήθος των διανοητικώς πεπροικισμένων ανθρώπων, των προτιμώντων την φιλοσοφικήν προσέγγισιν της θεολογίας. Η πραγματική δε πίστις εις την Θεότητα του Χριστού, ήτις εκφράζεται δια ζωής συμφώνου προς το πνεύμα των εντολών Αυτού, δεν είναι απαραίτητος δι’ αυτούς. Το δεύτερον είδος είναι θεολογία ομολογίας, ήτις γεννάται δια του βαθέος φόβου του Θεού εν τω πυρί της φλογεράς μετανοίας, ήτις εισάγει εις την οντολογικήν πραγματικότητα δια της εμφανίσεως του Ακτίστου Φωτός. Η ακαδημαϊκή θεολογία εν συνδυασμώ μετά της ζώσης πίστεως δίδει αγαθά αποτελέσματα. Ευκόλως όμως «εκφυλίζεται», αποβαίνει αφηρημένη θεωρία, παύει να είναι εκείνο, όπερ παρατηρείται εν τη ζωή των Αποστόλων, των Προφητών και των Πατέρων ημών, τουτέστιν άμεσος ενέργεια του Θεού εν ημίν … Η Αγία Τριάς είναι Θεός Αγάπης. Η αγάπη, περί της οποίας γίνεται λόγος εν τω Ευαγγελίω, είναι άκτιστος ζώσα ενέργεια της ανάρχου Θεότητος. Ίδιον αυτής είναι να ενοί ημάς εν αυτώ τούτω τω είναι. ….. φυσική αύξησις εν τω Πνεύματι μέσω της διαμονής εν τω Θείω χώρω δια της τηρήσεως των εντολών του Χριστού. Ο νους αίφνης αποκτά γνώσιν και εκφράζει αυτήν δι’ ανθρωπίνων όρων. Τούτο έρχεται ως λάμψις αστραπής, όταν η καρδία πυρούται δια της αγάπης. Τούτο είναι το “θαυμαστόν φως” της αιωνιότητος, εις το οποίον πάντες ημείς εκλήθημεν. Η συσσώρευσις τοιούτων στιγμών ελλάμψεως της συνειδήσεως ημών εν τη πείρα της Εκκλησίας ωδήγησεν οργανικώς εις την σύνθεσιν αυτών εις έν όλον. Ούτως εμφανίζεται η πρώτη απόπειρα συστηματοποιήσεως της ζώσης θεολογίας, ήτις εγένετο υπό του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, ανδρός ωσαύτως πλουσίου και κατά την προσωπικήν αυτού πείραν. Η ματαίωσις της θαυμαστής αυτής αναβάσεως προς τον Θεόν … προέκυψεν εις εποχάς παρακμής της ζώσης πείραςδια της τάσεως υποβολής των δεδομένων της Αποκαλύψεως εις την κριτικήν του λογικού ημών, δια της στροφής προς την “φιλοσοφίαν της θρησκείας”. Έπακόλουθον τούτου είναι τα σχολαστικά συστήματα θεολογίας, εν τοις οποίοις επικρατεί η φιλοσοφία και ουχί το πνεύμα της ζωής. Άγιος Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2014

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εκκλησία κι επανάσταση του 1821

ΣΠΑΣΤΕ ΤΗΝ ΡΙΜΑΔΑ ..

الجزيرة